Ks. Ignacy Stuchlý

Szczegółowe CV

Ks. Ignacy Stuchlý urodził się 14 grudnia 1869r oku w Bolesławiu, małej wsi na śląsko-morawskim pograniczu, obecnie w gminie Krzyżanowice w powiecie raciborskim. We wrześniu 1891 r. rozpoczął studium teologiczne w Ołomuńcu u dominikanów, które był zmuszony przerwać. We wrześniu 1894r.  odjeżdza do salezjan w Turynie, w sierpniu 1895 r. wstępuje do nowicjatu oraz kontynuuje studium. W listopadzie 1901 r.otrzymuje święcenia kapłańskie.

            W październiku 1910 r. odjeżdża ze swego włoskiego miejsca pobytu w salezjańskim domu zakonnym w Goryncji i przyjeżdża do słoweńskiej Lubljany z zadaniem dokończyć tutaj budowę kościoła i  troszczyć się o konwent salezjański. Pracę tę mu znacznie utrudniła pierwsza wojna światowa. Po zakończeniu wojny ks. Stuchlý zostaje prefektem  w miejscowości Verżej na Słowenii, żeby po dwu latach wrócić znowu do Lubljany z zadaniem dobudowania kościoła. To udało mu się dopiero w 1924 roku.

            Rok później zostaje wysłany do włoskiej Perosy, gdzie w salezjańskim zgrupowaniu żyło również kilku Czechów i gdzie byli wysyłani na salezjańskie wychowanie chłopcy z Czechosłowacji. W tym okresie zaczyna pojawiać się zainteresowanie o założenie konwentu salezjan w Czechosłowacji.

           

Po różnych perypetiach salezjanie kupują w miejscowości Frysztak klasztor od sióstr Niepokalanego Poczęcia. Wczesnym rankiem 28 września 1927 r. pojawiło się tutaj 17 młodzieńców z Perosy wraz z trzema salezjanami i ks. Stuchlým na czele. Konwent szybko się powiększył i ks. Stuchlý, który w międzyczasie z powodu swojej siwej głowy wysłużył sobie od miejscowych przydomek „Starziczek” (Dziadek), postarał się o powstanie dalszych konwentów salezjańskich w Czechosłowacji (Ostrawa, Praga, Brno, Pardubice...).

            W dniu 15 września 1935 r. „Starziczek“ (Dziadek) został mianowany inspektorem nowo utworzonej samodzielnej czeskiej Salezjańskiej Inspektorii. W czasie II Wojny Światowej kilka salezjańskich konwentów zagarnęli faszyści. W połowie sierpnia 1943 r. również frysztacki konwent salezjański został zlikwidowany a pomieszczenia domu zostały przeznaczone przez faszystów jako dom dla młodzieży z wybombordowanego Hamburgu         a później jako baza wojsk węgierskich. Po wojnie Frysztak ponownie został miejscem aspirantu saleziańskiego. W roku 1949 doszło do gwałtownego pogorszenia już i tak podupadłego zdrowia „Starziczka” (Dziadka), 5 marca 1950 r. dostał ataku udaru mózgu. Od tej pory był przykuty do łóżka. W nocy z 13 na 14 kwietnia przed północą salezjanie zostali wzbudzeni przez policję i milicję ludową, którzy zajęli dom a później salezjanie zostali deportowani do różnych miejsc. „Starziczek” (Dziadek) następnie znalazł się w domu emerytów w miejscowości Lukov w pobliżu Frysztaku. Jako zwyczajnemu lokatorowi nie wolno mu było nawet opuścić tego domu. W styczniu 1953 r. dochodzi do drugiego ataku udaru mózgu.

            „Starziczek” (Dziadek) zmarł w sobotę 17 stycznia o godz. 22:25 w wieku 83 lat. Został pochowany na cmentarzu we Frysztaku.